کد: 33 - نویسنده:
عید غدیر با طعم کنار گذاشتن اختلاف‌های فوتبالی

در همه جای زندگی انسان‌ها که بگردی خوبی و بدی، زشت و زیبا و غم و شادی را کنار هم می‌بینی. در این میان، شاید معروف‌ترین دوگانه‌ی زندگی که بیش از هر چیزی در ذهن و خاطر آدم‌ها می‌ماند، قهر و آشتی است.

هراز گاهی دو یا چند نفر بنا به دلایلی منطقی یا غیر منطقی قهر می‌کنند و کسانی هم هستند که سعی می‌کنند آنها را با هم آشتی دهند. این بار قرار است اهالی فوتبال - آنها که آوازه قهرشان گوش فلک را پر کرده است - با هم آشتی کنند. خرجش هم یک سالن است و دعوت از مهمانان و پذیرایی؛ جشن آشتی فوتبال، در روز عید غدیر خم برگزار می‌شود.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، از روزگاران پیشین در فوتبال ایران قهر و آشتی بوده و حتی در خاطره جمعی فوتبال ایران، قهر دسته جمعی بازیکنان تیم ملی هم به یادگار مانده است، این روزها اما قصه پر غصه قهر آدم‌های فوتبالی، بیشتر از هر وقت دیگری خاطر هواداران فوتبال را می‌آزارد؛ چه آن که این بار قهرها با چاشنی حرف‌های نامربوط ، درگیری لفظی و رسانه‌ای، دشنام‌ها و از همه بدتر افترا و تهمت‌زنی همراه است. این به قول خودش «پته» آن را روی آب می‌ریزد و آن به خیال خودش این را با افشاگری‌هایش رسوا می‌کند. در هر حال، هر دو طرف ضرر می‌کنند و پیش از همه فوتبال ایران آسیب می‌بیند، ولی هیچ کس به این نکته توجهی نمی‌کند.

در همان روزگاران قدیم اگر حرف و حدیثی بود یا قهر و دعوایی، مکتبی هم بود که به مکتب اخلاق معروف بود. در آن زمان همه، حرف بزرگ‌تر‌های فوتبال و ریش سفیدها را روی چشم می گذاشتند و خیلی کم می‌شد بازیکنی را سراغ گرفت که روی حرف مربی‌اش حرف بزند. بی شک در آن زمان این کار خلافی بسیار بزرگ شمرده می‌شد و حتی می توانست به قیمت تمام شدن فوتبال یک بازیکن معروف تمام شود. حالا اما، بازیکن به خودش اجازه می‌دهد که نه تنها علیه مربی‌اش که علیه هر کسی که در فوتبال کشور نقشی دارد، از تدارکاتچی تیمش گرفته تا رییس فدراسیون سخن‌سرایی کند و جو ورزش را به تشنج بکشاند.

این مطلب نمی‌خواهد دعواهای کهنه‌ را رو کند و با هم زدن تنور قهرها، آتش زیر خاکستر آن را شعله ور کند. قصد این است که با خود کمی بیندیشیم؛ به این بیندیشیم که از این دعواها و قهرها چه کسی سود می‌برد؟ آیا وقتی رگ گردن کسی به بهانه دفاع از ارزش‌های فوتبالی باد می‌کند و او با تعصبی کورکورانه علیه بخشی از فوتبال جنجال می‌آفریند، فوتبال ما پیشرفت می‌کند یا باز هم راه سقوط را پیش می‌گیرد؟ به همین دلیل باید برگزاری جشنی را با عنوان «آشتی فوتبال» به فال نیک بگیریم.

برگزاری جشن آشتی فوتبال علاوه بر این که کمی آتش قهر اهالی فوتبال را سرد می‌کند، می‌تواند فتح بابی باشد برای بهبود رفتارها و اصلاح عملکرد جامعه فوتبال کشور. چه خوب است که این بار و پس از جلسه آشتی کنان بزرگ فوتبال، طرفین دعواها سر حرف‌های خود در این جلسه بمانند و مانند بارهای پیش، از فردای روز آشتی کنان دوباره رفتارهای قهرآمیزشان را از سر نگیرند. چه خوب است که آشتی‌های این جشن واقعی باشد و مانند جشن‌های آشتی‌ کنان آبکی سال‌های قبل نباشد. کمتر کسی است که آشتی‌های بی‌اساس و صوری سال‌های قبل را فراموش کرده باشد.

در هر حال قرار است باز هم یک جلسه آشتی کنان راه بیفتد، اما این بار یک فرق بزرگ با بارهای قبل دارد؛ این بار همه "قهرکنندگان" فوتبال گردهم جمع می‌شوند تا همه دعواها یک جا تمام شوند. این بار جلسه به مناسبت عید سعید غدیرخم برگزار می‌شود تا برکت این روز بزرگ بر همه دعواهای تلخ فوتبال خط بطلان بکشد. برگزاری چنین مراسمی بسیار خوب است، اما خوب‌تر وقتی است که نتایج این جشن پایدار بماند. در شرایطی که همه علیه فوتبال موضع گرفته‌اند و اهالی آن را به غلط، به چشم افراد پول دوستی نگاه می‌کنند که برای یک مشت ریال بیشتر به جان هم افتاده‌اند، برگزاری این جشن می‌تواند یک وفاق را بین اهالی فوتبال حاصل کند که دست کم با این همبستگی بخشی از مشکلات این ورزش پرطرفدار حل شود. آن وقت افرادی هم که از خارج جامعه فوتبال به آن می‌نگرند، این جامعه را سراسر پلشتی و قهر و دعوا نمی‌بینند و چشمشان به نیمه پر لیوان هم روشن می‌شود.

جشن آشتی فوتبال به مبارکی عید غدیر و به افتخار نام امیرالمومنین (ع)، با حضور 110 نفر از بزرگان جامعه فوتبال و کسانی که در چند وقت اخیر در رسانه‌ها نسبت به هم نامهربانی‌ کرده‌اند برگزار می‌شود. امید است که نتایج مورد انتظار از چنین جشنی حاصل شود.

نام:
پست الکترونیک:
نظر/پیام: